U bent hier

Kijken met je ogen, niet met je handen

Mensen ervaren bij het zien en ruiken van een dood dier een heftige reactie. Deze is sterker naarmate het kadaver groter is en hangt ook af van het stadium van ontbinding. De laatste fase (enkel botjes) roept ongetwijfeld nog de minste weerzin op. Afwijzing van kadavers in de natuur ontstaat vooral door de gedachte dat dode dieren een besmettingsgevaar vormen.

Dood edelhert, dood doet leven
Jongen bij een dood edelhert

Vaak maakt de eerst gevoelde afkeer even later plaats voor belangstelling en fascinatie. Kinderen duiken er vaak bijna letterlijk bovenop en volgen onbevangen hun nieuwsgierigheid. Er is veel te zien: het inwendige van het lichaam, kleine beestjes, verval, en restanten van de mooie buitenkant. Er is ook van alles om over na te denken: de onvermijdelijke cyclus van leven en dood, waar ook de mens deel van uit maakt, of het dode dier als schakel in de voedselkringloop.

Wat te doen bij de aanblik van een dood dier? Luister naar de reactie van je lichaam. Die zal er in eerste instantie vaak eentje van afstand houden zijn. Mocht je willen kijken dan is niet aanraken het advies.

Veldles Dood doet Leven

Besmettingsrisico

Dieren die al een ziekte bij zich dragen kunnen na hun dood nog een tijdje een bron van besmetting zijn. De meeste ziektes worden echter alleen door levende dieren overgedragen. Het project Dood doet Leven kiest voor gezonde dieren die zijn aangereden en door bevoegde personen worden gekeurd. De dode dieren vormen dus geen gevaar voor de gezondheid van omwonenden of omringende dieren. Observeren zonder aanraken is altijd het advies.

Dood Heckrund
Konikpaarden bij dood Heckrund

Dode dieren en uw hond

Misschien neemt u tijdens het wandelen door een natuurgebied uw hond (aangelijnd!) mee. Wat als u op een kadaver stuit? Loopt uw hond een risico op besmetting?

De kans dat u buiten een dood dier (konijn, haas of een ree) tegenkomt was altijd al aanwezig. Een hondenneus vindt de kadavergeur aantrekkelijk. De dode dieren, die door ons worden neergelegd, liggen op plaatsen buiten de gangbare paden. Met de hond aan de lijn is de kans om op zo’n kadaver te stoten vrij klein. Een uitzondering zijn de dooddoetleven-informatiepunten die aansluiten op een bestaande wandelroute of struingebieden waar u buiten de gebaande paden mag lopen. Meer informatie hierover vindt u bij de terreineigenaar.

De uitgelegde kadavers zijn van gezonde dieren, dus mocht de hond er aan snuffelen of ongemerkt van eten, dan is er niets aan de hand. Honden beschikken over sterke verteringssappen die goed raad weten met het aas.