websiteBiodiversiteit door Natuurlijk ebgrazing
Het is alweer ruim drie jaar geleden dat de eerste koniks werden losgelaten op het landgoed Elcuki. De familie Rubeni heeft hier haar gronden, ongeveer 50 ha, uitgerasterd om ze natuurlijk te begrazen met koniks en runderen. Begin juli is er in Letland een hoogtepunt wat kruidenbloei betreft en dus was er een goede reden voor mij (Jan) om het gebied weer eens te bezoeken. Samen met vader Rubens en zijn twee zonen verkennen we het gebied. Terwijl we de kwartelkoning op de achtergrond horen krassen ontvouwd zich het ene na het andere bloemenpalet aan ons. Opvallend zijn de enorme velden wilg alant en ook mooie plekken met betonie terwijl de welriekende nachtorchis en knol spirea alweer zijn uitgebloeid. De soorten hebben zich duidelijk over het begrazingsgebied verspreid zegt Edmunds Rubens. Logisch want als de grazers hun werk goed doen en de viltlaag van dood gras langzaam maar zeker verdwijnt, komen soorten weer goed voor de dag waar ze eerder in de verdrukking niet meer tot bloei kwamen. We genieten nog van het alom vertegenwoordigde geelwalstro en het rijk verspreide zaagblad (in Nederland uiterst zeldzaam). Deze ontwikkelingen kunnen voor de Rubeni heel interessant zijn want als een groter deel van het begrazingsgebied erkend word als botanisch waardevol ontvangen ze hier ook subsidie voor. We concludeerden na dit bezoek dan ook dat het tijd wordt om weer eens een inspecteur uit te nodigen.
Elcuki licht even boven Grobina tegen het Tasu meer aan. Het bestaat uit glooiend halfopen landschap met een paar poelen en moerasjes. 4 ha bestaat uit soortenrijke natte graslandjes die al voor de begrazing een beschermde status hadden verdiend. Ook de overige graslanden waren oud en redelijk soortenrijk maar al meer dan tien jaar buiten gebruik. Als gevolg daarvan waren grote delen van het gebied met een dikke laag dood gras bedekt en in rap tempo aan het verbossen. Het weide landschap leek mij hoge botanische potenties te hebben want zo als wel vaker, een paar restanten kruidenrijke graslandjes kunnen tekenen zijn dat er nog veel moois onder die viltlaag van dood gras verscholen ligt.
